عالم توکل خوش عالمی است و ذوق آن به هر کس نرسد...
'سهروردی'
-از همشهری داستان؛ آذر ماه-
Thursday, December 27, 2012
Monday, December 10, 2012
Saturday, December 08, 2012
18 آذر 91
Lets do it;
Lets fall in love...
گر آدمیان همه منع من کنند ز عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید...
Wednesday, November 21, 2012
1 آذر 91
برای مهندس مسعود عزیز -که وقتی تنها برای تسلی دلم مینوشتم و مخاطبی نداشتم، نوشته هایم را میخواند و خواندنش تسلی ئم میداد-. کاش امکانش بود نوشتن من هم تسلی ئى شود برای دل پر غمش...
'مجال
بی رحمانه اندک بود و
واقعه
سخت
نامنتظر'
به جست و جوی تو
بر درگاه ِ کوه میگریم،
در آستانه دریا و علف.
به جستجوی تو
در معبر بادها می گریم
در چارراه فصول،
در چارچوب شکسته پنجره ئی
که
آسمان ابر آلوده را
قابی کهنه می گیرد
به انتظار تصویر تو...
و ما همچنان
دوره می کنیم
شب را و روز را
هنوز را...
شاملو
1 آذر 91
'ای که معنی اسم تو آسمون پاکه'
با صدام میام همه جا تو رو می نویسم
روی آینه ی گریه هام گونه های خیسم...
Saturday, October 27, 2012
6 آبان 91
من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم
چه شب ها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نم نم تو را دوست دارم
جهان یک دهان شد هم آواز با ما
بیا تا بگوییم تو را دوست دارم...
-قیصر امین پور-
Saturday, October 20, 2012
Monday, October 01, 2012
Saturday, September 22, 2012
1 مهر 91
خوشی های عالم را قیمت کرده اند که هر یک به چند است. ای جان! این ناخوشی به چند است؟
مقالات شمس
Wednesday, July 11, 2012
Tuesday, June 05, 2012
16 خرداد 91 (اگر تقویم ساعتم درست باشد)
-
اوقات فراغت خود را چگونه میگذرانید؟
-
گوجه سبز میل میکنیم!
یِس. و این در حالی است که هر کسی که یک اردیبهشت یا
اردیجهنم (خرداد تبعن/ طبعن؟) را با من سپری کرده باشد میداند که من گوجهسبزی نیستم.
چاغالهایام، محض اطلاع بیشتر. پس حدس بزنید که اوضاع چطور است! اوضاع فقط درس
است و کار. کمی هم وسطهاش گوجه سبز. به همین سادگی، به همین بیمزگی. هار هار. دروغ نگفته باشم یک تفریح دیگر هم دارم این روزها.
اینکه ایمیل بزنم به اساتید محترم خآآآآرج و جواب بگیرم که پوزیشن نداریم یا پول
نداریم یا فلان و بخندیم دورِهمی.
هفتهی گذشته که از اصفهان برمیگشتم توی تاکسی متوجه شدم
که یا ابالفضل العباس همهی جزوهها و مقالههام توی دانشگاه مانده و دو روز بعدش
فهمیدم که بله گم شدهاند. متن مقاله و تمام دیتاجات تز عزیزم هم خیلی مفت و مجانی
در اختیار یابنده قرار گرفته است لابد. از یابنده تقاضا دارم مقالهام را با نام
زیبایش مزین و چاپ نکند لطفن! تقاضا از این شیکتر هم میشود؟ یابنده جان! من گناه
دارم بخدا. امروز، بله همین امروزِ مبارکِ بعد از ارتحالات هم فلشم را برای بار
دوازده هزارم جا گذاشتم در نمیدانم کجا. بگذریم از این که در همین دو هفتهی میمونِ
اخیر پلاک دندان و سایه و سوالات سنجش و کارت حضرت دیستوشیش و کارت عابر بانکم را
هم گم کرده و مجددن یافت نمودم، و کارت ملیم را هنوز یافت ننمودهام. خاک بر سرم و
نخوچّی به ابرُوانم که معلوم نیست حواسم کجاست. ام آی این لاو؟ هو نوز؟ یاد قبلنهام
افتادم. دبستان که بودم از الان هم نابغهتر بودم. جا گذاشتن کتاب و دفتر و قلم
طبیعی بود. ما چادر هم داشتیم که آن هم یک روز درمیان یا جا میماند یا با حجابِ
برتر دیگران اشتباه میشد. یک بارش را مثلن یادم است چادرم با چادر دختر نظام
اسلامی (!) جابجا شده بود. اتفاقات نبوغانهتر(!)ی هم اتفاق میافتاد. یک بار کفشم
را جا گذاشتم توی مدرسه! یک بار هم رسیدم مدرسه و رفتم سر کلاس، دیکته داشتیم. هر
چقدر گشتم کیفم را پیدا نکردم که دفتر دیکته را از اندرون مبارکش دربیاورم.
بعدازظهر فهمیدم که توی سرویس جا مانده بوده والاحضرت. ناظممان هم گفت روشنک خودت
را جایی جا نگذاری! توی دلم گفتم چه بیمزهای تو زنک جان! اما الان که فکر میکنم
خیلی هم بیمزه نبوده. آدم قابلیت این را هم دارد که خودش را جایی جا بگذارد. هر
چقدر هم که خودخواه باشد.
گوجهسبزهای آچغالی کاش لااقل توتفرنگی بودید حالا که
چاغاله نیستید! دان ویت یو سبزهای چاقالوی ترش.
Wednesday, April 25, 2012
Saturday, March 17, 2012
26ِ اسفندِ 90
اِذا زُلزِلَ القلبُ زلزالَه...
یک. چارشمبهسوری یکه و یالغوز رفتم چیزهایی هست که نمیدانی دیدم. راس ساعت دوازدهِ شب بلیت اینترنتی شمارهی 12 را خریده بودم و خیلی مشتاق بودم دایرههای 10 و 11 بغلدستیم که از من فرزتر بودند را توی سینما ببینم. بعد از این که دیدمشان از ننربودگیشان اشتیاقم کور شد. سه نفر ما بودیم که توی سیستم سه تا گِردیِ آبیرنگ بودیم، سه ردیفِ پشتمان هم با بلیت حضوری پر شد، دو نفر هم جلو نشستند. همین. انتظار داشتم تخفیف سهشمبه به بمبهای چارشمبهسوری غلبه کند که نکرد. فیلم خوبی بود، حتمن ببینید -از بس که مخاطب دارم توصیه هم میکنم-. یادِ داستان خداحافظ گریکوپر افتادم از موضوعش. جایزههایی که به جدایی دادید را هم پس بگیرید بدهید به زلزله. ایمان و معجزه نکو باشد ار بیاموزی// وگرنه هر که تو بینی جدایی داند. بَــــــــــــــــله.
دو. چند روز پیش توی دفتر خانم عراقی (منشی گروه دکتری) یک پایاننامهای را باز کردم، در یکی از صفحات اولش نوشته بود: «خودپرستی افراطی نوعی از حفاظت در برابر سقوط در بیماری [مکانیزم دفاعی] است؛ اما در آخرین لحظه باید عشق ورزیدن را آغاز کنیم تا در بیماری سقوط نکنیم. زیگموند فروید/ تکنگاری نارسیسیسم». دیدم به زلزله میآید، اینجا نوشتم.
سه. کرور تا کتاب نخوانده و نصفهخوانده داشتم که قرار بود در دوران طلایی نوروزِ 91 تمام شوند تا خیالم راحت شود، دیروز فر پنج تای دیگر برایم هدیهی تولد آورد. قمارباز و هویت را قبلن خواندهم بنابراین سه تا کتاب دیگر به برنامهی دوران طلایی اضافه شد. مقالهم هم نیمهکاره مانده و باید بنویسمش. نیمهکاره یعنی در حد اینتروداکشن و ابسترکت یا یکهشتمکاره مثلن. یک ارائه هم با موضوع آموزش الکترونیک دارم که به جرم کمسنتریندانشجوبودگی 'اولین' جلسهی بعد از عید باید پرزنت کنم. تا سیزدهبدر اوقات فراغتم پر شد، کِی صلهی رحم کنیم پس؟
چهار. قرار است دوباره عربی تدریس کنم. خیلی خبر مبارکی است. یحتمل بعد از خانبابا من تنها کسی هستم که با زبان عربی روحم به وجد میآید.
پنج. ای بیخبر بکوش که صاحبخبر شوی/ تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی/ گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد/ بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی
Monday, March 12, 2012
21 اسفندِ 90
خواب میبینم پس هستم!
دوش دیدم... که روی تخت خوابیده بودم توی یک فضای باز-ی. یک آقایی سمت راست در کنار تختم نشسته بود و یک خانمی هم سمت چپم ایستاده بود. دو تا دختر، یکی حدودن یک ساله و یکی پنج-شش ساله هم روی یک میز و صندلیِ بهم چسبیدهای شبیه نیمکتهای پارک لاله همان سمت چپ نشسته بودند که خیلی ناز بودند و بی سروصدا. بقیهی آدمهای پشت صحنه هم میرفتند و میآمدند و کاری هم با ما نداشتند. از شواهد فهمیدم که مریضم. خیلی برایم عادی بود و از کسی چیزی نپرسیدم. حدس زدم باید دلم یا پام درد کند. بنابراین سریع نقش بیمار به خودم گرفتم. اول فکر کردم که آقا و خانوم مذکور زن و شوهرند، بعد متوجه شدم که آقای محترم شوهر خودِ بنده است و خانوم سمت چپی هم خواهرم. دو تا دختر خوشگلها هم بچههام بودند. خوشحال شدم. خواهرم خیلی خوشگل و صورتی بود و بلوز و دامن سفید تنش بود، اولِ اول فکر کرده بودم نِرس بیمارستان است. بچههام هم خیلی خوشگل و صورتی بودند، بنابراین از روی شواهد حدس زدم که خودم هم باید خوشگل باشم. خوشحالیم ادامه یافت. اصلن هم شبیه مریضها نبودم. آقای همسر و خواهرم خیلی خیلی مراقبم بودند و بنابراین خیلی خوشحال بودم. بعد خواستم دخترم را بغل کنم دیدم اسمش را بلد نیستم. چون لپهاش خیلی گنده بود به خواهرم گفتم «بادکنک» را بده به من. خواهرم بدون سوالی بچه را داد بغلم. بادکنک با لبخند نشست توی بغلم و من همچنان خوشحال. یک آن یادم افتاد نقش بیمار دارم، به بادکنک گفتم وول نخور! دختر دیگرم چیزی شبیه فرشته بود و من بابت اینکه دختر من است خیلی احساس افتخار کردم. آقای همسر حرفی نمیزد و فقط مراقبم بود. من هم اصلن تعجب نمیکردم. یکمی بعد خواهرم داشت ظاهرن میرفت جایی و برگردد، خواستم صداش کنم که دوباره یادم افتاد اسم این را هم نمیدانم، گفتم «میترا!»، چون بهش میآمد که اسمش میترا باشد. گفت بله و بعدن فهمیدم که همسرم هم میترا صدایش میکند. میترا رفت و زود آمد و گفت که داخل ساختمان جای بهتری پیدا کرده برای من. همگی رفتند داخل ساختمان و من هم رفتم کمی پیادهروی. ساختمان اصلن بیمارستانوار نبود، شبیه کاخ مرمر بود. یک لحظه فکر کردم شاید جنگ شده ولی با خونسردی هرچه تمامتر فکرم را ادامه ندادم. رفتم پشت ساختمان که قدم بزنم، دیدم ئه دریاست. از کنار ساحل قدمزنان رفتم تا اینکه حس کردم خیلی دیر شده و باید برگردم. برگشتم. توی راه برگشت وسط ساحل یکهو دیدم دریا وارد ساحل شده و راهی نیست و گفتند نمیشود برگردم و همیشه موقع غروب این شکلی میشود اینجا و باید تا صبح صبر کنم. چون همسرم خیلی نگرانم بود من هم نگران نگرانیش شدم و گفتم من باید بروم. کسی هم نگفت نرو! کفش هم نداشتم. و کفش نداشتن هم به پیوست بقیهی امور خیلی عادی بود. بنابراین همانطور پابرهنه توی آب راه افتادم. خیلی هم همچنان خوشحال بودم و بلند بلند داد میزدم که من خیلی خواب دیده بودم که توی دریا راه رفتم، اما این دفعه واقعی است و هورا. هیچکس هم به حرفم گوش یا اهمیتی نمیداد. خلاصه همانطور خوشحال و هورا رسیدم به خانوادهم. همسر جان منتظرم بود و خیلی با محبت پرسید که چرا دیر رسیدم. من هم خیلی بیربط گفتم کف پایم درد میکند چون پابرهنه این همه راه رفتم. بعد هم دوباره خوابیدم روی تخت بیمارستان کاخ مرمر.
از خواب که بیدار شدم چند لحظه فکر کردم که قضیه جنگ بود؟ مرگ بود؟ بیماری بود؟ تمارض بود؟ خودبیمارپنداری بود؟ خوشبختی بود؟ فیلم بود؟ تصمیم گرفتم فکر و تعبیر نکنم، هر کدام هم که بود خوب بود و من هم خوشحال بودم. بهرحال در واقعیت نه آقای همسری هست، نه میترا، نه بادکنک و فرشته و نه راه رفتن توی دریا و خوابیدن توی کاخ مرمر. بنابراین فقط به این فکر کردم که عجب پدیدهی عجیبی استند جناب خواب!
Friday, February 24, 2012
Wednesday, February 22, 2012
Tuesday, February 21, 2012
2 اسفندِ 90
فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب// که حیف باشد از او غیر او تمنایی
تو نیستی ...
اما من برایت چای میریزم.
دیروز هم نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم.
دوست داری بخند،
دوست داری گریه کن،
و یا
دوست داری مثل آینه مبهوت باش؛
مبهوت من
و
دنیای کوچکم.
دیگر چه فرق میكند
باشی
یا
نباشی؛
من با تو زندگی میکنم. ..
اما من برایت چای میریزم.
دیروز هم نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم.
دوست داری بخند،
دوست داری گریه کن،
و یا
دوست داری مثل آینه مبهوت باش؛
مبهوت من
و
دنیای کوچکم.
دیگر چه فرق میكند
باشی
یا
نباشی؛
من با تو زندگی میکنم. ..
رسول یونان
Saturday, February 18, 2012
29 بهمنِ 90
سالها دل طلب جام جم از ما میکرد // وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است // طلب از گمشدگان لب دریا میکرد
جلوی آینه (بنابراین رو به خودم):
هیچ چیز جلودارت نبود
نه لحظههای خوش، نه آرامش، نه دریای مواج.
تو مشغول مردنت بودی.
نه درختانی
كه به زیرشان قدم میزدی، نه درختانی كه سایهسارت بودند،
نه بادی كه گریبانت را می جنباند،
نه سكونی كه زمینگیرت كرده بود،
نه كفشهایت كه سنگینتر میشدند،
نه چشمهایت كه به جلو نگاه نمیكردند،
هیچ چیز جلودارت نبود.
در اتاقت می نشستی و به شهر خیره می شدی و
مشغول مردنت بودی.
رنگ صورتت پرید،
صدایت دورگ شد،
و هیچ چیز جلودارت نبود.
نه آههای خستهت،
نه ششهایت كه آب انداخته بود،
نه آستینهایت كه حامل درد دستهایت بود،
هیچ چیز جلودارت نبود.
تو مشغول مردنت بودی.
وقتی که با بچهها بازی میکردی، مشغول مردنت بودی.
وقتی مینشستی غذا بخوری،
وقتی که شب، خیس اشک از خواب پا میشدی و زار میزدی
مشغول مردنت بودی
و هیچ چیز جلودارت نبود.
نه گذشته،
نه آینده با هوای خوشش،
نه منظرهی اتاقت، نه منظرهی حیاط گورستان،
نه شهر، نه این شهر زشت با عمارتهای سنگیش،
نه شكست، نه توفیق.
هیچ كاری نمیكردی فقط مشغول مردنت بودی.
ساعت را به گوشت میچسباندی
حس میكردی داری میافتی.
بر تخت دراز میكشیدی
دستبهسینه میشدی و خواب دنیای بی تو را میدیدی؛
خواب فضای زیر درختان،
خواب فضای توی اتاق،
خواب فضایی كه حالا از تو خالی ست...
و تو مشغول مردنت بودی،
و هیچ چیز جلودارت نبود.
نه نفس كشیدنت، نه زندگیت،
نه زندگیای که میخواستی،
نه زندگیای كه داشتی،
هیچ چیز جلودارت نبود...
مارک استرند[†]/ ترجمهی محمدرضا فرزاد
[†] مارک استرند شاعر بزرگ امریکایی در آوریل 1934 بدنیا آمد. وی جوائز متعددی منجمله پولیتزر، بولینگن و ادگار آلنپوی را دریافت کردهاست. از مجموعهی اشعار وی میتوان به کتابهای «خوابیدن با یک چشم باز»، «آدم و شتر»، «لنگرگاه تاریک» و «داستان زندگی ما» اشاره کرد.
Wednesday, December 28, 2011
Saturday, December 24, 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)